ای مسافر
ای جدا ناشدنی
گامت را آرامتر بردار
از برم آرامتر بگذر
تا به کام دل ببینمت
بگذار از اشک سرخ
گذرگاهت را چراغان کنم
آه که نمی‌دانی
سفرت روح مرا به دو نیم می‌کند
و شگفتا که زیستن با نیمی از روح، تن را می‌فرساید
بگذار بدرقه کنم
واپسین لبخندت را
و آخرین نگاه فریبنده‌ات را
مسافر من
آنگاه که می‌روی
کمی هم واپس نگر باش
با من سخنی بگو
مگذار یکباره از پا درافتم
فراق صاعقه وار را
بر نمی‌تابم
جدایی را لحظه لحظه به من بیاموز
آرام تر بگذر
تو هرگز مشایعت کننده نبودی
تا بدانی وداع چه صعب است
وداع توفان می‌آفریند
اگر فریاد رعد را در توفان نمی‌شنوی
باران هنگام طوفان را که میبینی
آری باران اشک بی طاقتم را که می‌نگری
من چه کنم
تو پرواز میکنی و من پایم به زمین بسته است
ای پرنده
دست خدا به همراهت
اما نمی‌دانی
که بی تو به جای خون
اشک در رگهایم جاریست
از خود تهی شده ام
نمی دانم تا بازگردی
مرا خواهی دید !؟ ...

این روزها به هیچ قراری نمـی‌رسی
کاری نمی‌کنی و به کاری نمی‌رسی

چـون بادِ ایسـتاده که بـی‌نام می‌شود
با رخوتت به هیــچ دیاری نمی‌رسی

بشمــار زخمـهای تنم را ؛ به پای من -
در عشق - اگر چه سابقه داری - نمی‌رسی

وقــتی مـقدّر است دلت زیـر و رو شــود
مـثل زمـین به لـرزه نگاری نمـی‌رسـی

هرگز به آنچه پیش نیازش جسارت است
با این هـمه مـحافظه کـاری نمـی‌رسی

از دیدنت نبُرد کســــی پـی به نـام مـــن
حتی به پای سنگ مزاری نمی‌رسی !!  

وقتی که در دل آرزوی مـرگ می‌کنی
در هیچ جا به چوبه ی داری نمی‌رسی

این رسم رودهای جهان است ؛ پای تو -
خشکید اگر به پای چـناری نمـی‌رسی

وقتی که راه را به تو با سنگ بسته‌اند
حتـی به کرتهــای کنـاری نمی‌رســی

تابوت کیست این چمدانی که دست توست؟؟!!
با مرگ من به هیــچ قـطاری نمـی‌رسی

من فـکر مـی‌کـنم که صـدایی شـنیده‌ام ...
شاید صدای توست که داری نمی‌رسی !!!

... : زمین مثل یه توپ تفریبا گرد میمونه! پس آدما یه روزی تو یه جای این توپ تقریبا گرد شاید به هم برسن ...